Home » Archives » 18. July 2008
he dirtied my white sneakers!
July 18, 2008I CURSE YOU, MAN WHO STEPPED ONTO MY WHITE SNEAKERS!
naiinis ako. ang puti puti pa naman ng sneakers ko, tapos siya lang ang makakadumi dun! nakakainis talaga! tinapakan niya, kahit na sabihin nating hindi niya sinasadya na maapakan yung sneakers ko, still nakakainis siya. hindi ba niya kayang iwasan yun? hindi naman malaking harang yung maliit kong mga paa para makaiwas siya ah. rrrrrraaaawwwrrr! kayputi- puti nun tapos dinumihan niya. ayaw na ayaw ko pa naman na nadudumihan lahat ng mga gamit kong puti. nakakainis talaga siya. kapag nakita ko ulit siya, papatirin ko siya! grrr!
kagabi nanaginip ako…
…nakita ko ang sarili ko at ang dakila kong enabler sa accounting. hindi ko alam ang gagawin ko. hindi naman ako takot sa kanya. hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako. nakaupo lang naman siya. tapos ako nagrereview ng malakas sa harapan niya… nirereview ko ang bank reconciliation, ang accounting policies and estimates, cash and cash equivalents, proof of cash pati na rin cost of goods sold. nasa mood ako nun mag-aral. ang sarap-sarap matuto ng accounting noong mga panahong iyon. pero nakaupo lang talaga ang prof ko sa harap ko at tinitingnan ako kung paano ako magreview ng malakas. pagkatapos ay bigla na lang siyang nawala, at nagising naman ako bigla.
dear dumb diary,
yesterday, i learned to never underestimate your dumbness… and… and… and never ever think of luck as an existent matter. if ever, both dumbness and unluckiness come across your day with great dominance that even fate can’t control it, then i might suggest to kill yourself immediately. only dumb people [with low tolerance for pain] will do my suggestion, of course. poor you, if you believe all my words here.
so, where are my words heading to? [i don’t know]


